پرش به محتوای اصلی
دقیقی دقیقی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۵

چرخِ گردان نهاده دارد گوش

تا ملک مر ورا چه فرماید

زُحَل از هیبتش نمی‌داند

که فلک را چگونه پیماید

صورتِ خشمش ار ز هیبتِ خویش

ذرّه‌ای را به دهر بنماید

خاکْ دریا شود، بسوزد آب

بِفْسُرَد نار و برق بشخاید

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۷گویند صبر کن که ترا صبر بر دهد
  2. شمارهٔ ۸ای امیر شاهزاده خسرو دانش پژوه
  3. شمارهٔ ۹ - قصیدهپریچهره بتی عیار و دلبر
  4. شمارهٔ ۱۰چگونه بلائی که پیوند تو
  5. شمارهٔ ۱۱مدیح تا به بر من رسید عریان بود
  6. شمارهٔ ۱۲تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزی
  7. شمارهٔ ۱۳من این جا دیر ماندم، خوار گشتم
  8. شمارهٔ ۱۴که را رودکی گفته باشد مدیح
همه‌ی ابیات پراکنده ←

دقیقی درباره‌ی دقیقی

ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی کوشش کرد داستان‌های ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسه‌سرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.