دقیقی
شمارهٔ ۱۰
چگونه بلائی که پیوند تو
نجویی بد است و بجویی بتر
شبی بیش کردم چگونه شبی
همی از شب داج تاریک تر
درنگی که گفتم که پروین همی
نخواهد شد از تارکم زاستر
دقیقی
ادامه‌ی ابیات پراکنده
- شمارهٔ ۱۲تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزی
- شمارهٔ ۱۳من این جا دیر ماندم، خوار گشتم
- شمارهٔ ۱۴که را رودکی گفته باشد مدیح
- شمارهٔ ۱۵زان مرکّب که کالبد از نور
- شمارهٔ ۱۶بزلف کژّ ولیکن بقدّ و قامت راست
- شمارهٔ ۱۷تو آن ابری که ناساید شب و روز
- شمارهٔ ۱۸ای کرده چرخ تیغ ترا پاسبان ملک
- شمارهٔ ۱۹نگه کن آب و یخ در آبگینه
درباره‌ی دقیقی
ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی کوشش کرد داستان‌های ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسه‌سرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.