پرش به محتوای اصلی
دقیقی دقیقی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۷

گویند صبر کن که ترا صبر بر دهد

آری دهد ولیک به عمر دگر دهد

من عمر خویش را به صبوری گذاشتم

عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۹ - قصیدهپریچهره بتی عیار و دلبر
  2. شمارهٔ ۱۰چگونه بلائی که پیوند تو
  3. شمارهٔ ۱۱مدیح تا به بر من رسید عریان بود
  4. شمارهٔ ۱۲تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزی
  5. شمارهٔ ۱۳من این جا دیر ماندم، خوار گشتم
  6. شمارهٔ ۱۴که را رودکی گفته باشد مدیح
  7. شمارهٔ ۱۵زان مرکّب که کالبد از نور
  8. شمارهٔ ۱۶بزلف کژّ ولیکن بقدّ و قامت راست
همه‌ی ابیات پراکنده ←

دقیقی درباره‌ی دقیقی

ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی کوشش کرد داستان‌های ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسه‌سرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.