شمارهٔ ۸

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۰نقل ما خوشهٔ انگور بود، ساغر سفج
2. شمارهٔ ۱۱شراب شب و نشئهٔ آن نیرزد
3. شمارهٔ ۱۲هوش من آن لبان نوش تو بود
4. شمارهٔ ۱۳سپاهی که دارد سر از شه دریغ
5. شمارهٔ ۱۴جهان همیشه بدو شاد و چشم روشن باد
6. شمارهٔ ۱۵به فرهنجیدنش بستم کمر تنگ
7. شمارهٔ ۱۶گفت: من پاسخ تو باز دهم
8. شمارهٔ ۱۷سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزن