شمارهٔ ۱۲
هوش من آن لبان نوش تو بود
تا شد او دور، من شدم مدهوش
ادامه‌ی ابیات پراکنده
- شمارهٔ ۱۴جهان همیشه بدو شاد و چشم روشن باد
- شمارهٔ ۱۵به فرهنجیدنش بستم کمر تنگ
- شمارهٔ ۱۶گفت: من پاسخ تو باز دهم
- شمارهٔ ۱۷سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزن
- شمارهٔ ۱۸چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ من
- شمارهٔ ۱۹ز نالیدنش کوه شد بی‌سکون
- شمارهٔ ۲۰رای مُلک خویش کن شاها! که نیست
- شمارهٔ ۲۱ندانم یک‌تن از جمله خلایق
درباره‌ی ابوالمثل بخارایی
ابوالمَثَل بخاری یا بوالمثل بخارایی شاعر ایرانی روزگار سامانیان است. منوچهری از او در شمار استادان پیشگام شعر فارسی چنین یاد کرده‌است:بوالعلا و بوالعباس و بوسلیک و بوالمثل وآن‌که آمد از نوایح و آنکه آمد از هریمرگ او پیش از درگذشت ابوطاهر خسروانی (وفات ۳۴۲ قمری) بوده است. آگاهی‌ای از او در دست نیست، تنها در لباب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.