شمارهٔ ۱۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۲هوش من آن لبان نوش تو بود
2. شمارهٔ ۱۳سپاهی که دارد سر از شه دریغ
3. شمارهٔ ۱۴جهان همیشه بدو شاد و چشم روشن باد
4. شمارهٔ ۱۵به فرهنجیدنش بستم کمر تنگ
5. شمارهٔ ۱۶گفت: من پاسخ تو باز دهم
6. شمارهٔ ۱۷سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزن
7. شمارهٔ ۱۸چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ من
8. شمارهٔ ۱۹ز نالیدنش کوه شد بی‌سکون