بلند اقبال
شمارهٔ ۲ - قطعه
خدا به ظلم نه راضی و بنده ظلم کند
رضای بنده چرا برده از رضای خدا
دلا خموش شو ودم مزن از این اسرار
بدان که نیست کسی مقتدر سوای خدا
بلند اقبال
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴ - قطعهتو ببین کآسمان کج گردش
- شمارهٔ ۵ - قطعهصاحب دیوان وحکمرانی در فارس
- شمارهٔ ۶ - قطعهدور کن از خویشتن حرص و طمع
- شمارهٔ ۷ - درجواب جناح حاج «شوریده شیرازی» فصیح الملکای صبا رو ز من اندر بر مجدالشّعرا
- شمارهٔ ۸ - قطعهز اقربا ومالها ای دل مشو شادان که هست
- شمارهٔ ۹ - قطعهبه خداوند آسمان وزمین
- شمارهٔ ۱۰ - قطعهمرده ای را به راه می بردند
- شمارهٔ ۱۱ - قطعهیکی مور برد از ملخ تحفه رانی
درباره‌ی بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.