پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

رباعیات

شمارهٔ ۹۸

من دوش به یار گفتم ای تنگ شکر

شاید که لب ترا گزم بار دگر

بگرفت به دندان لب چون بسد تر

یعنی لب از آن تست و دندان بر سر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰با یار جفا جوی پس از هجر دراز
  2. شمارهٔ ۱۰۱بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل
  3. شمارهٔ ۱۰۲یک دست به مصحف و دگر دست به جام
  4. شمارهٔ ۱۰۳دی از می عشق مست برخاسته ام
  5. شمارهٔ ۱۰۴ای چرخ به زیر پای تو پست شدم
  6. شمارهٔ ۱۰۵گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟
  7. شمارهٔ ۱۰۶گفتم که به مهر یار دل بسپردم
  8. شمارهٔ ۱۰۷گفتم ز دم سرد رهان یک بارم
همه‌ی رباعیات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.