پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۰

با یار جفا جوی پس از هجر دراز

کردم به تلطف سخن وصل آغاز

از هر بن موییش بر آمد آواز

کای برده دلت عشق من آوردی باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲یک دست به مصحف و دگر دست به جام
  2. شمارهٔ ۱۰۳دی از می عشق مست برخاسته ام
  3. شمارهٔ ۱۰۴ای چرخ به زیر پای تو پست شدم
  4. شمارهٔ ۱۰۵گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟
  5. شمارهٔ ۱۰۶گفتم که به مهر یار دل بسپردم
  6. شمارهٔ ۱۰۷گفتم ز دم سرد رهان یک بارم
  7. شمارهٔ ۱۰۸چون عود اگر چه تن بلاکش دارم
  8. شمارهٔ ۱۰۹از چشم خود ابر را خجل می دارم
همه‌ی رباعیات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.