مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۳۶
هر زخم جفایی که فلک پنهان داشت
زد بر دل ما از قضا فرمان داشت
ای دور فلک دست فرو هل که به صبر
با زخم تو پای بیش ازین نتوان داشت
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۸دل در غم تو نقش امان جست و نیافت
- شمارهٔ ۳۹بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفت
- شمارهٔ ۴۰آنرا که بد امید وصال از چشمت
- شمارهٔ ۴۱دل بر سر کوی تست سرمست غمت
- شمارهٔ ۴۲ای کم زده خورشید فلک از رایت
- شمارهٔ ۴۳گندانی را کز آفتابه ش نم زاد
- شمارهٔ ۴۴پیروزه آسمان نگینم زیبد
- شمارهٔ ۴۵با من چو شبی به وصل در پیوندد
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.