مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۴۰
آنرا که بد امید وصال از چشمت
دور از لبت افتاد به حال از چشمت
وان دل که ز عشق حله در گوش تو شد
خورده ست هزار گوشمال از چشمت
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴۲ای کم زده خورشید فلک از رایت
- شمارهٔ ۴۳گندانی را کز آفتابه ش نم زاد
- شمارهٔ ۴۴پیروزه آسمان نگینم زیبد
- شمارهٔ ۴۵با من چو شبی به وصل در پیوندد
- شمارهٔ ۴۶گر یار به خون تو کمر در بندد
- شمارهٔ ۴۷گندانی را که گند بدعت دارد
- شمارهٔ ۴۸دهر ار چه غم نامتناهی دارد
- شمارهٔ ۴۹گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.