پرش به محتوای اصلی
ملک‌الشعرا بهار ملک‌الشعرا بهار

رباعیات

شمارهٔ ۵

از دامن کوه لاله ناگه برجست

گلگون‌رخی و تیشهٔ سبزی در دست

با فرق سر دریده گویی فرهاد

از خاک برون آمد و بر سنگ نشست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخانستار غیور ارجمندیت بجاست
  2. شمارهٔ ۸پرهیز از خود که جای پرهیز اینجاست
  3. شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرستا بُخل و حسادت به‌ جهان راهبر است
  4. شمارهٔ ۱۰هان ای وکلا فضل خدا یار شماست
  5. شمارهٔ ۱۱ - این رباعی را در خواب گفته استامروز نه کس ‌ز عشق آگه چو من است
  6. شمارهٔ ۱۲آیین جهان طبل جفا کوفتن است
  7. شمارهٔ ۱۳من برگ گلم باغ شبستان من است
  8. شمارهٔ ۱۴خوش باش که گیتی نه برای من و توست
همه‌ی رباعیات ←

ملک‌الشعرا بهار درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار

محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.