ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۲۷
ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد
هنگام خمود رعد و برق تو رسد
جامی که شکسته‌ای به پای تو خلد
تیغی که فکنده‌ای به فرق تو رسد
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۹ - وصف گلابیخشخاش و عسل بهم برآمیخته‌اند
- شمارهٔ ۳۰گر زیر فلک فکر من آزاد نبود
- شمارهٔ ۳۱ - این رباعی را از منفای خود «بجنورد» گفته استای مرکزیان گر گل و ریحان خواهید
- شمارهٔ ۳۲ - رباعیشد نیمی عمر در خرافات هدر
- شمارهٔ ۳۳گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
- شمارهٔ ۳۴ - جمع بین ا‌لاضدادای بسته چو فندق به سرانگشت، نگار
- شمارهٔ ۳۵با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار
- شمارهٔ ۳۶ - کنایه از انگلیسای زورآور که خون ما خورده پریر
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.