فقرۀ ۳۹

ادامه‌ی ارمغان بهار

1. فقرۀ ۴۱چون تو را کدخدایی کردن کام است‌، نخست هزینه (‌نفقه‌) به میان کن.
2. فقرۀ ۴۲خویشتن را زن‌، خود بخواه‌.
3. فقرۀ ۴۳اگرت خواسته بود، نخست آب ورز و زمین بیش بخر چه اگر برندهد هر آینه‌اش بن به میان باشد.
4. فقرۀ ۴۴چند توانت بود مردم (را) به زبان میازار.
5. فقرۀ ۴۵‌مرو بر کین و زیان مردمان‌.
6. فقرۀ ۴۶بخواسته چند که توان رادی کن‌.
7. فقرۀ ۴۷بر هیچ کس فریفتاری (‌فریبندگی‌) مکن‌، که تو نیز بسیار دردمند نشوی.
8. فقرۀ ۴۸‌پیشوا مرد، گرامی و مه (‌بزرگ) دار و سخنش بپذیر.