فقرۀ ۴۲

ادامه‌ی ارمغان بهار

1. فقرۀ ۴۴چند توانت بود مردم (را) به زبان میازار.
2. فقرۀ ۴۵‌مرو بر کین و زیان مردمان‌.
3. فقرۀ ۴۶بخواسته چند که توان رادی کن‌.
4. فقرۀ ۴۷بر هیچ کس فریفتاری (‌فریبندگی‌) مکن‌، که تو نیز بسیار دردمند نشوی.
5. فقرۀ ۴۸‌پیشوا مرد، گرامی و مه (‌بزرگ) دار و سخنش بپذیر.
6. فقرۀ ۴۹جز از خویشاوندان و دوستان هیچ وام مگیر.
7. فقرۀ ۵۰شرم‌گین زن اگر با تو دوست بود ا‌وی را به زنی‌، بر زیرک‌مرد دانا ده‌، چه زیرک و دانامرد همانا چنانچون زمین نیکوست که تخم بر وی پراکنده و گونه گونه خوربار از وی برآید.
8. فقرۀ ۵۱، ۵۲آشکاره‌گوی باش (‌صریح اللهجه‌). به جز به اندیشه سخن مگوی.