پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳

ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما

درهم شده خلقی، ز پریشانی ما

بت در بغل و به سجده پیشانی ما

کافر زده خنده بر مسلمانی ما

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵این راه زیارت است، قدرش دریاب
  2. رباعی شمارهٔ ۶شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت
  3. رباعی شمارهٔ ۷دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت
  4. رباعی شمارهٔ ۸دنیا که از او دل اسیران ریش است
  5. رباعی شمارهٔ ۹مالی که ز تو کس نستاند، علم است
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰دنیا که دلت ز حسرت او زار است
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱با هر که شدم سخت، به مهر آمد سست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.