پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲

آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت

و ز دیدهٔ خون گرفته، بیرون شد و رفت

روزی، به هوای عشق، سیری می‌کرد

لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴تا شمع قلندری بهائی افروخت
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵تا منزل آدمی سرای دنیاست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۸هر تازه گلی که زیب این گلزار است
  6. رباعی شمارهٔ ۱۹آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
  7. رباعی شمارهٔ ۲۰علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است
  8. رباعی شمارهٔ ۲۱رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.