پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷

در میکده دوش، زاهدی دیدم مست

تسبیح به گردن و صراحی در دست

گفتم: ز چه در میکده جا کردی؟ گفت:

از میکده هم به سوی حق راهی هست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۹آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳در مزرع طاعتم، گیاهی بنماند
  6. رباعی شمارهٔ ۲۴نقد دل خود بهائی آخر سره کرد
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵آن حرف که از دلت غمی بگشاید
  8. رباعی شمارهٔ ۲۶عشاق به غیر دوست، عاری دارند
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.