پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳

فرخنده شبی بود که آن دلبر مست

آمد ز پی غارت دل، تیغ به دست

غارت زده‌ام دید و خجل گشت، دمی

با من ز پی رفع خجالت بنشست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۵تا منزل آدمی سرای دنیاست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۸هر تازه گلی که زیب این گلزار است
  5. رباعی شمارهٔ ۱۹آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
  6. رباعی شمارهٔ ۲۰علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است
  7. رباعی شمارهٔ ۲۱رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت
  8. رباعی شمارهٔ ۲۲پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.