پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۲

آن کس که درون سینه را دل پنداشت

گامی دو نرفته، جمله حاصل پنداشت

علم و ورع و زهد و تمنا و طلب

این جمله رهند، خواجه منزل پنداشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۴راهی ست دراز و دور، می باید رفت
  2. رباعی شمارهٔ ۴۵آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت
  3. رباعی شمارهٔ ۴۶بر خود چه نهی رنج در این جای سِپَنج
  4. رباعی شمارهٔ ۴۷هستی تو سزای این و صد چندین رنج
  5. رباعی شمارهٔ ۴۸ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
  6. رباعی شمارهٔ ۴۹عمر تو اگر فزون شود از پانصد
  7. رباعی شمارهٔ ۵۰چون درد توام در این دل ریش افتاد
  8. رباعی شمارهٔ ۵۱دل نعره زنان ملک جهان می طلبد
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.