پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۵

آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت

ره سوی تو کو؟ که سوی من باد رهت

زین روی که مه به شب بُوَد، روزِ رهی

شب گشت در آرزوی روی چو مهت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۷هستی تو سزای این و صد چندین رنج
  2. رباعی شمارهٔ ۴۸ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
  3. رباعی شمارهٔ ۴۹عمر تو اگر فزون شود از پانصد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۰چون درد توام در این دل ریش افتاد
  5. رباعی شمارهٔ ۵۱دل نعره زنان ملک جهان می طلبد
  6. رباعی شمارهٔ ۵۲غم با لطف تو شادمانی گردد
  7. رباعی شمارهٔ ۵۳عشق تو مرا زندهٔ جاویدان کرد
  8. رباعی شمارهٔ ۵۴در عشق تو جان بوالهوس می میرد
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.