باباافضل کاشانی
رباعی شمارهٔ ۳۹
گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی ست
نه نه، غلطم، که جمله بگذاشتنی ست
بگذاشتنی ست هر چه در عالم هست
الا عزت که آن نگه داشتنی ست
باباافضل کاشانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۴۱احداث زمانه را چو پایانی نیست
- رباعی شمارهٔ ۴۲آن کس که درون سینه را دل پنداشت
- رباعی شمارهٔ ۴۳ای در طلب آن که لقا خواهی یافت
- رباعی شمارهٔ ۴۴راهی ست دراز و دور، می باید رفت
- رباعی شمارهٔ ۴۵آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت
- رباعی شمارهٔ ۴۶بر خود چه نهی رنج در این جای سِپَنج
- رباعی شمارهٔ ۴۷هستی تو سزای این و صد چندین رنج
- رباعی شمارهٔ ۴۸ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
درباره‌ی باباافضل کاشانی
افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.