پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۸

من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟

خاموش منم، در دهنم گوی که کیست

سر تا قدمم نیست به جز پیرهنی

آن کس که منش پیرهنم، گوی که کیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۰عشق تو ز هر بی خبری خالی نیست
  2. رباعی شمارهٔ ۴۱احداث زمانه را چو پایانی نیست
  3. رباعی شمارهٔ ۴۲آن کس که درون سینه را دل پنداشت
  4. رباعی شمارهٔ ۴۳ای در طلب آن که لقا خواهی یافت
  5. رباعی شمارهٔ ۴۴راهی ست دراز و دور، می باید رفت
  6. رباعی شمارهٔ ۴۵آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت
  7. رباعی شمارهٔ ۴۶بر خود چه نهی رنج در این جای سِپَنج
  8. رباعی شمارهٔ ۴۷هستی تو سزای این و صد چندین رنج
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.