پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

وصلت نامه

بخش ۴۴ - وله ایضاً

ای آنکه چنانکه مصلحت میدانی

کار که و مه به مصلحت میرانی

رزاق و نگهدار همه حیوانی

سازندهٔ کار خلق سرگردانی

ادامه‌ی وصلت نامه

  1. بخش ۴۶ - وله ایضاًاز سر تو هر که با نشان خواهد بود
  2. بخش ۴۷ - وله ایضاًبی یاد تو دل چو سایه در خورشید است
  3. بخش ۴۸ - وله ایضاًگیرم که به تو لطف الهی آمد
  4. بخش ۴۹ - فی الموتچون روی تو در هلاک خواهد آمد
  5. بخش ۵۰ - فی الموتاز آتش دل چو دود برخواهی خواست
  6. بخش ۵۱ - فی الموتزان پیش که در عین هلاکت فکنند
  7. بخش ۵۲ - فی الموتتا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست
  8. بخش ۵۳ - و له ایضاًگاهی به قبول خلق خواهی آویخت
همه‌ی وصلت نامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.