عطار
بخش ۴۷ - وله ایضاً
بی یاد تو دل چو سایه در خورشید است
با یاد تو بی‌نهایت امید است
هر تخم که در زمین دل کاشته‌ایم
جز یاد تو تخم حسرت جاوید است
عطار
ادامه‌ی وصلت نامه
- بخش ۴۹ - فی الموتچون روی تو در هلاک خواهد آمد
- بخش ۵۰ - فی الموتاز آتش دل چو دود برخواهی خواست
- بخش ۵۱ - فی الموتزان پیش که در عین هلاکت فکنند
- بخش ۵۲ - فی الموتتا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست
- بخش ۵۳ - و له ایضاًگاهی به قبول خلق خواهی آویخت
- بخش ۵۴ - و له ایضاًگر در کوهی مقیم و گر در دشتی
- بخش ۵۵ - و له ایضاًچون آفت بی‌قیاس داری در پی
- بخش ۵۶ - و له ایضاًبگشای نظر خلق پراکند نگر
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.