پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۵۶ - در بیان علامتهای احمق

سه علامت دان که در احمق بود

اولا غافل زِ یاد حق بود

گفتن بسیار عادت باشدش

کاهلی اندر عبادت باشدش

ای پسر چون احمق و جاهل مباش

یک دم از یاد خدا غافل مباش

هر که او از یاد حق غافل بود

از حماقت در ره باطل بود

هیچ از فرمان حق گردن متاب

بهر وام آزاده را دامن متاب

باطلی را ای پسر گردن منه

نقد مردان را بهر کودن مده

در قضای آسمانی دم مزن

هر کس را بیش بین و کم مزن

دست خود را سوی نامحرم مدار

جانب مال یتیمان هم مدار

تا توانی راز با همدم مگوی

گر تو باشی نیز با خود هم مگوی

تا شوی مقبل و آزاد ای عزیز

بی طمع می‌باش اگر داری تمیز

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۵۸ - در بیان علامات شقیهست ظاهر سه علامت در شقی
  2. بخش ۵۹ - در بیان علامتهای بخیلسه علامت ظاهر آمد در بخیل
  3. بخش ۶۰ - در بیان حاجت خواستنحاجت خود را مجوی از زشت روی
  4. بخش ۶۱ - در بیان قناعتبا قناعت ساز دایم ای پسر
  5. بخش ۶۲ - در بیان سخاوتدر سخا کوش ای برادر در سخا
  6. بخش ۶۳ - در بیان چار خصلت که کارهای شیطان استچار خصلت فعل شیطانی بود
  7. بخش ۶۴ - در علامتهای سخت دلسخت دل را سه علامت یافتم
  8. بخش ۶۵ - در بیان علامتهای منافقدور باش ای خواجه از اهل نفاق
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.