پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۵۴ - در بیان فواید خدمت

تا توانی ای پسر خدمت گزین

تا رود اسب مرادت زیر زین

بندهٔ چون خدمت یزدان کند

خدمت او گنبد گردان کند

بهر خدمت هر که بر بندد میان

باشد از آفات دنیا در امان

هر که پیش مقبلان خدمت کند

ایزدش با دولت و حرمت کند

خادمان را هست در جنت مآب

روز محشر بی حساب و بی عذاب

خادمان باشند اخوان را شفیع

جای ایشان درجهان باشد رفیع

گرچه خادم عاصی و مفسد بود

بهتر از صد عابد ممسک بود

می‌دهد هر خادمی را مستعان

اجر و مزد صایمان قایمان

بهر خدمت هر که بربندد کمر

از درخت معرفت یابد ثمر

هر که خادم شد جنانش می‌دهند

مر ثواب غازیانش می‌دهند

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۵۶ - در بیان علامتهای احمقسه علامت دان که در احمق بود
  2. بخش ۵۷ - در صفت علامتهای فاسقهست فاسق را سه خصلت در نهاد
  3. بخش ۵۸ - در بیان علامات شقیهست ظاهر سه علامت در شقی
  4. بخش ۵۹ - در بیان علامتهای بخیلسه علامت ظاهر آمد در بخیل
  5. بخش ۶۰ - در بیان حاجت خواستنحاجت خود را مجوی از زشت روی
  6. بخش ۶۱ - در بیان قناعتبا قناعت ساز دایم ای پسر
  7. بخش ۶۲ - در بیان سخاوتدر سخا کوش ای برادر در سخا
  8. بخش ۶۳ - در بیان چار خصلت که کارهای شیطان استچار خصلت فعل شیطانی بود
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.