پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۴۷ - در بیان اهل سعادت

هر کرا سه کار عادت باشدش

در جهان بخت و سعادت باشدش

تا تواند خیر‌ِ بی‌منّت کند

خویش را مستوجب رحمت کند

دائما گر بیند او عیب کسان

در ملامت هیچ نگشاید زبان

هر که‌را بینی به‌راه ناصواب

سر به‌راهش آر تا یابی ثواب

زحمت خود را ز مردم دور دار

بار خود بر کس میفکن زینهار

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۴۹ - در بیان چهار چیز که از کرامات حق استچار چیزست از کرامت‌های حق
  2. بخش ۵۰ - در چار خصلت که ترک کردن می‌‬بایددرگذر از چار خصلت زینهار
  3. بخش ۵۱ - در بیان بی‌وفایی جهاندر جهان دانی که گردد معتبر‌؟
  4. بخش ۵۲ - در بیان معرفت اللهمعرفت حاصل کن ای جان پدر
  5. بخش ۵۳ - در بیان ورعدر ورع ثابت قدم باش ای پسر
  6. بخش ۵۴ - در بیان فواید خدمتتا توانی ای پسر خدمت گزین
  7. بخش ۵۵ - در بیان تعظیم مهمانای برادر دار مهمان را عزیز
  8. بخش ۵۶ - در بیان علامتهای احمقسه علامت دان که در احمق بود
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.