پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۴۵ - در بیان شش چیز که بکار آید

در جهان شش چیز می‌آید بکار

اولاً باری طعام خوش‌گوار

خوش بود یار موافق در جهان

باز مخدومی که باشد مهربان

هر سخن کان راست گویی و درست

به ز دنیا زانکه در وی نفع توست

آنکه ارزانست عالم در بهاش

عقل کامل دان وزان خرسند باش

دشمن حق را نباید داشت دوست

بازگشت جمله چون آخر بدوست

عیب کس با او نمی‌باید نمود

زانکه نبود هیچ لحمی بی غَدود

از خدا خواه هرچه خواهی ای پسر

نیست در دست خلایق نفع و ضر

بندگان را نیست ناصر جز اله

یاری از حق خواه و از غیرش مخواه

آنکه از قهر خدا ترسد بسی

بی‌گمان می‌ترسد از وی هر کسی

از بدی گفتن زبان را هر که بست

کرد شیطان لعین را زیردست

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۴۷ - در بیان اهل سعادتهر کرا سه کار عادت باشدش
  2. بخش ۴۸ - در بیان رستگاریگر همی‌خواهی که باشی رستگار
  3. بخش ۴۹ - در بیان چهار چیز که از کرامات حق استچار چیزست از کرامت‌های حق
  4. بخش ۵۰ - در چار خصلت که ترک کردن می‌‬بایددرگذر از چار خصلت زینهار
  5. بخش ۵۱ - در بیان بی‌وفایی جهاندر جهان دانی که گردد معتبر‌؟
  6. بخش ۵۲ - در بیان معرفت اللهمعرفت حاصل کن ای جان پدر
  7. بخش ۵۳ - در بیان ورعدر ورع ثابت قدم باش ای پسر
  8. بخش ۵۴ - در بیان فواید خدمتتا توانی ای پسر خدمت گزین
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.