پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۲ - در نعمت سید المرسلین

سید الکونین ختم المرسلین

آخر آمد بود فخر الاولین

آنکه آمد نه فلک معراج او

انبیاء و اولیاء محتاج او

شد وجودش رحمة للعالمین

مسجد اوشد همه روی زمین

آنکه یارش بد ابوبکر و عمر

از سر انگشت او شق شد قمر

آن یکی را او رفیق غار بود

و آن دگر لشکرزش ابرار بود

صاحبش بودند عثمان و علی

بهر آن گشتند در عالم ولی

آن یکی کان حیا و حلم بود

وان دگر باب مدینه علم بود

آن رسول حق که خیر الناس بود

عم پاکش حمزه و عباس بود

هر دم از ما صد درود و صد سلام

بر رسول و آل و اصحابش تمام

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۴ - در مناجاتپادشاها جرم ما را در گذار
  2. بخش ۵ - در بیان مخالفت نفس امارهعاقل آن باشد که او شاکر بود
  3. بخش ۶ - در بیان فواید خاموشیای برادر گر تو هستی حق‌طلب
  4. بخش ۷ - در بیان صفت اهل ایمان و در عمل خالصهرکه باشد اهل ایمان ای عزیز
  5. بخش ۸ - در بیان اصل ایماناصل ایمان هست شش چیز ای وحید
  6. بخش ۹ - در سیرت ملوکچار خصلت ای برادر در جهان
  7. بخش ۱۰ - در صفت علامتهای بزرگیچارچیز آمد بزرگی را دلیل
  8. بخش ۱۱ - در بیان چارچیز که اندر خطر بودچارچیزست ای برادر با خطر
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.