پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۹ - در سیرت ملوک

چار خصلت ای برادر در جهان

پادشاهان را همی دارد زیان

پادشه چون در ملا خندان بود

بی گمان در هیبتش نقصان بود

باز صحبت داشتن با هر فقیر

پادشاهان را همی دارد حقیر

با زنان بسیار اگر خلوت کند

خویشتن را شاه بی هیبت کند

هر کرا فر جهانداری بود

میل او سوی کم آزاری بود

عدل باید پادشاه را و داد

تا ز عدلش عالمی گردند شاد

گر کند آهنگ ظلمی پادشاه

سود نکند مرورا خیل و سپاه

چونکه عادل باشد و فرخ لقا

باشد اندر مملکت شه را بقا

چون کند سلطان کرم با لشگری

بهر او بازند صد جان بر سری

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۱۱ - در بیان چارچیز که اندر خطر بودچارچیزست ای برادر با خطر
  2. بخش ۱۲ - در بیان نیک بختیشد دلیل نیک بختی چار چیز
  3. بخش ۱۳ - در بیان سبب عافیتعافیت را گر بجویی ای عزیز
  4. بخش ۱۴ - در تواضع و صحبت درویشانگر ترا عقلست با دانش قرین
  5. بخش ۱۵ - در صفت بدبختیچارچیز آثار بدبختی بود
  6. بخش ۱۶ - در صفت ریاضت نفس و ترک دنیاگر همی خواهی که گردی سر بلند
  7. بخش ۱۷ - در صفت مجاهد نفسنفس نتوان گشت الا با سه چیز
  8. بخش ۱۸ - در صفت فقر و صبرفقر خود را پیش کس پیدا مکن
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.