پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۸ - در بیان اصل ایمان

اصل ایمان هست شش چیز ای وحید

با تو گویم گر بدل خواهی شنید

سه از آن شش با یقین خوف و رجاست

پس توکل با محبت با حیاست

هرکرا نور یقین حاصل بود

صاحب ایمان و روشن دل بود

هر که خوفی نبود اندر جان او

ای پسر باشد ضعیف ایمان او

نامهٔ اعمال اگر نبود سپید

رو مباش از رحمت حق ناامید

هر کرا نبود توکل با خدای

شایدت بروی بگریی های های

آنکه حب حق نباشد در دلش

از عمل جز باد نبود حاصلش

باش ای بنده خدا را دوست دار

تا شوی تو از عذابش در کنار

ای برادر شرمی از ایمان بود

بی حیا از زمرهٔ شیطان بود

گر تو هستی مومن و پرهیزگار

از خدای و از خلایق شرم دار

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۱۰ - در صفت علامتهای بزرگیچارچیز آمد بزرگی را دلیل
  2. بخش ۱۱ - در بیان چارچیز که اندر خطر بودچارچیزست ای برادر با خطر
  3. بخش ۱۲ - در بیان نیک بختیشد دلیل نیک بختی چار چیز
  4. بخش ۱۳ - در بیان سبب عافیتعافیت را گر بجویی ای عزیز
  5. بخش ۱۴ - در تواضع و صحبت درویشانگر ترا عقلست با دانش قرین
  6. بخش ۱۵ - در صفت بدبختیچارچیز آثار بدبختی بود
  7. بخش ۱۶ - در صفت ریاضت نفس و ترک دنیاگر همی خواهی که گردی سر بلند
  8. بخش ۱۷ - در صفت مجاهد نفسنفس نتوان گشت الا با سه چیز
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.