عطار
شمارهٔ ۸
ای بس که به خار مژه خارا سفتیم
تا از ره عشق نکتهای برگفتیم
تا ما ز شراب معرفت آشفتیم
خود را بیخود ز خویشتن بنهفتیم
عطار
ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب
- شمارهٔ ۱۰صد دُر به اشارتی بسفتیم و شدیم
- شمارهٔ ۱۱گلهای حقیقت بنرُفتیم یکی
- شمارهٔ ۱۲چون چنگ، همه خروش میباید بود
- شمارهٔ ۱۳از نادره، نادر جهانیم امروز
- شمارهٔ ۱۴در فقر دلم عزم سیاهی دارد
- شمارهٔ ۱۵درویشی را به هر چه خواهی ندهم
- شمارهٔ ۱۶که کرد چو بازی مگسی را هرگز
- شمارهٔ ۱۷عیسی چو شرابِ لطف در کامم ریخت
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.