پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۱۰

صد دُر به اشارتی بسفتیم و شدیم

صد گل به عبارتی برُفتیم و شدیم

گر دانایی به لفظ منگر بندیش

آن راز که ما به رمز گفتیم و شدیم

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۱۲چون چنگ، همه خروش میباید بود
  2. شمارهٔ ۱۳از نادره، نادر جهانیم امروز
  3. شمارهٔ ۱۴در فقر دلم عزم سیاهی دارد
  4. شمارهٔ ۱۵درویشی را به هر چه خواهی ندهم
  5. شمارهٔ ۱۶که کرد چو بازی مگسی را هرگز
  6. شمارهٔ ۱۷عیسی چو شرابِ لطف در کامم ریخت
  7. شمارهٔ ۱۸گه یک نفسم هر دوجهان میگیرد
  8. شمارهٔ ۱۹از دفترِ عشقم ورقی بنهادم
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.