شمارهٔ ۴۷

ادامه‌ی باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع

1. شمارهٔ ۴۹شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم
2. شمارهٔ ۵۰شمع آمد و گفت: دل گرفت از خلقم
3. شمارهٔ ۵۱شمع آمد و گفت: این سفر افتاد مرا
4. شمارهٔ ۵۲شمع آمد و گفت: شهر پر خندهٔ ماست
5. شمارهٔ ۵۳شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست
6. شمارهٔ ۵۴شمع آمد وگفت: آمدهام شب پیمای
7. شمارهٔ ۵۵شمع آمد و گفت: سوزِ من گر دانی
8. شمارهٔ ۵۶شمع آمد و گفت: یارِ من خواهد بود