شمارهٔ ۵۰

ادامه‌ی باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع

1. شمارهٔ ۵۲شمع آمد و گفت: شهر پر خندهٔ ماست
2. شمارهٔ ۵۳شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست
3. شمارهٔ ۵۴شمع آمد وگفت: آمدهام شب پیمای
4. شمارهٔ ۵۵شمع آمد و گفت: سوزِ من گر دانی
5. شمارهٔ ۵۶شمع آمد و گفت: یارِ من خواهد بود
6. شمارهٔ ۵۷شمع آمد و گفت: میفروزم همه شب
7. شمارهٔ ۵۸شمع‌ آمد و گفت: میروم حیران من
8. شمارهٔ ۵۹شمع آمد و گفت: حالتی خوش دیدم