پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

  1. شمارهٔ ۷ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده
  2. شمارهٔ ۸جانا غم عشقت دل و دینم نگذاشت
  3. شمارهٔ ۹زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم
  4. شمارهٔ ۱۰ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه
  5. شمارهٔ ۱۱ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی
  6. شمارهٔ ۱۲چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت
  7. شمارهٔ ۱۳گر پرده ز روی دلستان برگیری
  8. شمارهٔ ۱۴ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
همه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.