پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

  1. شمارهٔ ۱۳گر پرده ز روی دلستان برگیری
  2. شمارهٔ ۱۴ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
  3. شمارهٔ ۱۵تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد
  4. شمارهٔ ۱۶گر در همه عمر آرزوئیم بوَد
  5. شمارهٔ ۱۷ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد
  6. شمارهٔ ۱۸تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم
  7. شمارهٔ ۱۹در جنب رخت چو ماه میننماید
  8. شمارهٔ ۲۰بی عشق تو زیستن دریغم آید
همه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.