پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

  1. شمارهٔ ۳۵شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن
  2. شمارهٔ ۳۶ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز
  3. شمارهٔ ۳۷دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
  4. شمارهٔ ۳۸از بادهٔ عشق تو خماری دارم
  5. شمارهٔ ۳۹دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار
  6. شمارهٔ ۴۰اول که به پیشِ خویشتن راهم داد
  7. شمارهٔ ۴۱زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد
  8. شمارهٔ ۴۲دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم
همه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.