شمارهٔ ۹

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۱۱عمری بدویدم از سر بیخبری
2. شمارهٔ ۱۲گر من فلکم به مرتبت ور ملخم
3. شمارهٔ ۱۳از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
4. شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
5. شمارهٔ ۱۵گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
6. شمارهٔ ۱۶در حیرت و سودا چه توانم کردن
7. شمارهٔ ۱۷زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد
8. شمارهٔ ۱۸آن سالکِ گرمرو که نامش جان است