شمارهٔ ۱۱

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۱۳از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
2. شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
3. شمارهٔ ۱۵گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
4. شمارهٔ ۱۶در حیرت و سودا چه توانم کردن
5. شمارهٔ ۱۷زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد
6. شمارهٔ ۱۸آن سالکِ گرمرو که نامش جان است
7. شمارهٔ ۱۹در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
8. شمارهٔ ۲۰چندان که دل من به سفر بیش دَرَست