شمارهٔ ۱۷

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۱۹در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
2. شمارهٔ ۲۰چندان که دل من به سفر بیش دَرَست
3. شمارهٔ ۲۱گاهی به کمال برتر از خورشیدم
4. شمارهٔ ۲۲ای دل غم جان محنت اندیش ببین
5. شمارهٔ ۲۳که گفت ترا که راه اندوهش گیر
6. شمارهٔ ۲۴دردا که دلم به هیچ درمان نرسید
7. شمارهٔ ۲۵جانان آمد قصد دل و جانم کرد
8. شمارهٔ ۲۶هر لحظه می یی به جان سرمست دهد