شمارهٔ ۲۴

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۲۶هر لحظه می یی به جان سرمست دهد
2. شمارهٔ ۲۷ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطری
3. شمارهٔ ۲۸هر چند که این حدیث جستی تو بسی
4. شمارهٔ ۲۹جانی که به راه رهنمون دارد رای
5. شمارهٔ ۳۰چون هر نفسی ز درد مهجورتری
6. شمارهٔ ۳۱دل در ره او تصرّف خویش ندید
7. شمارهٔ ۳۲در بادیه ای که عقل را راهی نیست
8. شمارهٔ ۳۳ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست