شمارهٔ ۳۰

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۳۲در بادیه ای که عقل را راهی نیست
2. شمارهٔ ۳۳ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست
3. شمارهٔ ۳۴گر در همه عمر در سفر خواهی بود
4. شمارهٔ ۳۵ای دل بندی بس استوارت افتاد
5. شمارهٔ ۳۶هر روز به عالمی دگرگون برسی
6. شمارهٔ ۳۷هر چند که اهل راز میباید گشت
7. شمارهٔ ۳۸گاه از مویی مشوشت باید شد
8. شمارهٔ ۳۹جانا زغمت بسوختی جان، ما را