شمارهٔ ۳۶

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۳۸گاه از مویی مشوشت باید شد
2. شمارهٔ ۳۹جانا زغمت بسوختی جان، ما را
3. شمارهٔ ۴۰گر جان گویم برآمد و حیران شد
4. شمارهٔ ۴۱اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
5. شمارهٔ ۴۲در عالم خوف روزگاری دارم
6. شمارهٔ ۴۳گر شادی تو معتبرم می‌آید
7. شمارهٔ ۴۴تا زلف تو چون کمند میبینم من
8. شمارهٔ ۴۵ای گم شده از جای به صد جای پدید