شمارهٔ ۳۹

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۴۱اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
2. شمارهٔ ۴۲در عالم خوف روزگاری دارم
3. شمارهٔ ۴۳گر شادی تو معتبرم می‌آید
4. شمارهٔ ۴۴تا زلف تو چون کمند میبینم من
5. شمارهٔ ۴۵ای گم شده از جای به صد جای پدید