شمارهٔ ۲۷

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۲۹جانی که به راه رهنمون دارد رای
2. شمارهٔ ۳۰چون هر نفسی ز درد مهجورتری
3. شمارهٔ ۳۱دل در ره او تصرّف خویش ندید
4. شمارهٔ ۳۲در بادیه ای که عقل را راهی نیست
5. شمارهٔ ۳۳ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست
6. شمارهٔ ۳۴گر در همه عمر در سفر خواهی بود
7. شمارهٔ ۳۵ای دل بندی بس استوارت افتاد
8. شمارهٔ ۳۶هر روز به عالمی دگرگون برسی