شمارهٔ ۱۲

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
2. شمارهٔ ۱۵گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
3. شمارهٔ ۱۶در حیرت و سودا چه توانم کردن
4. شمارهٔ ۱۷زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد
5. شمارهٔ ۱۸آن سالکِ گرمرو که نامش جان است
6. شمارهٔ ۱۹در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
7. شمارهٔ ۲۰چندان که دل من به سفر بیش دَرَست
8. شمارهٔ ۲۱گاهی به کمال برتر از خورشیدم