شمارهٔ ۱۰

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۱۲گر من فلکم به مرتبت ور ملخم
2. شمارهٔ ۱۳از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
3. شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
4. شمارهٔ ۱۵گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
5. شمارهٔ ۱۶در حیرت و سودا چه توانم کردن
6. شمارهٔ ۱۷زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد
7. شمارهٔ ۱۸آن سالکِ گرمرو که نامش جان است
8. شمارهٔ ۱۹در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم