شمارهٔ ۵

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۷جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود
2. شمارهٔ ۸تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم
3. شمارهٔ ۹چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
4. شمارهٔ ۱۰عمری به هوس نخل معانی بستم
5. شمارهٔ ۱۱عمری بدویدم از سر بیخبری
6. شمارهٔ ۱۲گر من فلکم به مرتبت ور ملخم
7. شمارهٔ ۱۳از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
8. شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی